Zdolny pomocnik

Owczarek niemiecki jest znakomity jako pomocnik, pies terapeutyczny i przewodnik.

Lojalność i inteligentną służbę człowiekowi owczarek niemiecki ma we krwi. Max von Stephanitz, twórca rasy, chciał aby ten pies zapadł w sercach ludzi z racji swojej nadzwyczajnej inteligencji, szlachetności i niesamowitej użyteczności. Chciał uzyskać psa o światłym umyśle w doskonałym ciele. I dokonał tego.

Elizabeth Stidham, hodowca owczarków niemieckich, powiedziała: "Lojalność owczarka niemieckiego jest legendarna; głębia jego przywiązania do przewodnika jest bardzo dobrze udokumentowana. Połączenie odwagi ze spokojem i ufnością, niezależność z usłużnością, zabawowość z powagą przynosi równowagę, która czyni w owczarka niemieckiego najlepszego psa pracującego na świecie."

Od początku 1900 roku, owczarek niemiecki wyróżniał się w wielu dziedzinach, najbardziej w wojskowości, policji i ratownictwie. Jednakże, owczarek niemiecki służy również rodzajowi ludzkiemu na wiele innych sposobów, często spokojnych i mało widowiskowych.

Pomaganie ludziom

Owczarek niemiecki potrzebuje pracy, i jeśli nie jest to możliwe, powinno mu się znaleźć coś do zrobienia. Pożądanie pracy, z jego elastycznością i inteligencją, czyni z niego niesamowitego psa użytkowego.

Pod pojęciem psa pracującego rozumiem psa, który pomaga ludziom na różne sposoby, a nie tylko jako psa w służbie wojskowej. Określa ono psy które prowadzą i pomagają niewidomym, psy, które sa czuje i których zmysłu słuchu nie osłabia żaden hałas ani alarmy, psy, które ciągną wózki inwalidzkie i podnoszą i przynoszą upuszczone przedmioty przez przewodnika-inwalidę, i psy szkolone dla tysięcy i więcej użytecznych zadań.

Pies-przewodnik jest najstarszym znanym rodzajem psa wspierającego człowieka. Fresk, datowany na 79 rok naszej ery, odkryty w ruinach Pompei, ukazuje niewidomego mężczyznę prowadzonego po rynku przez swojego psa.

Pierwszy pies-przewodnik w Stanach Zjednoczonych został pierwotnie wyszkolony w Szwajcarii, a następnie znalazł się w Ameryce wraz z opiekunem Morissem Frankiem. W 1927 roku, artykuł z Saturday Evening Post zapoczątkował ideę przewodników ociemniałych dla weteranów I Wojny Światowej.

Frank, amerykański niewidomy nastolatek, rozpytywał o psa dla siebie i został przydzielony do Buddy'ego, owczarka niemieckiego. Zespół człowiek i pies utorował drogę dla przyszłych psów pracujących. Faktycznie, Frank, w zamian za służbę Buddy'ego, spędził resztę życia na prowadzeniu kampanii na rzecz propagowania idei psów przewodników i pomocników, i lepszej opieki medycznej dla psów.

Od czasu wprowadzenia przez Buddy'ego koncepcji psów przewodników lub pomocników, psy umożliwiły ludziom, którzy we wszystkim potrzebowali pomocy innych, na prowadzenie bardziej niezależnego życia.

Obecnie wiele organizacji selekcjonuje, pozyskuje, szkoli i lokuje u potrzebujących, psów pomocników. Niektóre polegają na ochotnikach dostarczających szczeniaki, które następnie się socjalizuje i rozpoczyna podstawowe szkolenie; inne maja zespoły wyspecjalizowanych szkoleniowców. Dodatkowo grupy te muszą szkolić i przygotowywać przyszłych właścicieli, którzy będą opiekowali się psami przez resztę swojego życia. Drużyna składająca się z psa i człowieka musi uczęszczać w zajęciach orientacyjnych i prowadzenia, nauczyć się jak nieustannie i bez użycia siły szklić psa, karmić, pielęgnować i troszczyć się o jego nowe towarzystwo. Ostatecznie organizacje te zajmują się rozpowszechnianiem wśród opinii publicznej wiedzy na temat wielkiej wagi psów pracujących oraz jak zachowywać się wobec nich.

Psy, które słyszą

Max, olbrzymi podpalany owczarek niemiecki, został wyszkolony na przewodnika osoby niesłyszącej. Znajduje się w parze z Kathy, nastolatką z San Diego. Początkowo w specjalnej klasie dla głuchych, Kathy była prowadzona z tych klas na indywidualne zajęcia, ponieważ miała problemy w Amerykańskiej Szkole Języka Migowego i nie lubiła czytać z ruchu warg. Jej rodzice obawiali się, że nadopiekuńczość starszych braci sprawiła, że rozpieszczona Kathy nie miała nawet ochoty, aby spróbować się nieco usamodzielnić.

Ojciec Kathy liczył na to, że towarzystwo słyszącego psa zmotywuje córkę do nauki. Kathy i Max uczęszczali w specjalnych zajęciach, podczas których uczyli się swoich oczekiwań jakie każde z nich może mieć w stosunku do drugiego. Po ukończeniu szkolenia, powiedziano Kathy, że Max zostaje pod jej opieką i tylko ona jest za niego odpowiedzialna. Jej braciom było zakazane pomagać jej w opiece nad Maxem w jakikolwiek sposób.

Droga do odpowiedzialności była trudna; zarówno Kathy jak i Max popełniali błędy. Jednakże, w ciągu roku, uczęszczając w zajęciach szkolnych w normalnym trybie, wraz z innymi słyszącymi uczniami, wiele się nauczyli o sobie. Kathy zaczęła płynnie używać języka migowego, i znacząco się poprawiła w czytaniu z ruchu warg.

Do tego wszystkiego, Max ochronił dom swoich właścicieli przed włamywaczem. Ojciec Kathy powiedział "Nie miałem pojęcia jak bardzo obecność tego psa wpłynie na życie naszej rodziny. Zrobił dla nas tak wiele w tak krótkim czasie. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci jako członek rodziny".

Pies terapeuta

Psami terapeutycznymi mogą być psy każdej rasy (również mieszańce), które odwiedzają chorych w szpitalach, opiekują się nimi w domach, stale starają się ułatwić w codziennym życiu, które przed osobom niepełnosprawnym stawia znacznie większe wymagania niż mogłoby się to wydawać. Taki pies stanowi dla nich istny skarb, jest ich oczami, uszami, rękoma i nogami, które z jakiś przyczyn nie funkcjonują poprawnie. Ponadto obecność psa wprowadza naturalną radość i pomaga zapomnieć o bólu. Pies potrafi przytulić się do osamotnionego dziecka, zrobić sztuczki ku uciesze zmartwionego dorosłego lub być tak bezczelnym i starszej osobie dać nosem buziaka w policzek.

Pomimo że we wzorcu rasy stoi, że owczarek niemiecki powinien cechować się pewnością siebie połączoną ze szczególną wstrzemięźliwością wobec obcych, to jednak psy tej ras mogą i są cudownymi psami terapeutycznymi. Owczarek niemiecki jest wystarczająco mądry, aby zrozumieć czego się do niego oczekuje podczas wizyt terapeutycznych i potrafi pozbyć się swojej nieufności, która mogłaby negatywnie wpływać na jego pracę.

Właśnie, jakimi cechami musi odznaczać się pies, aby mógł zostać psem terapeutycznym? Najważniejsze wymagania, które bezwględnie musi spełniać, to:
Musi być bardzo dobrze zsocjalizowany, czyli być przyzwyczajony do ludzi o różnym wzroście, kształcie, wieku i etnicznym pochodzeniu.
Musi lubić ludzi.
Musi przejść szkolenie posłuszeństwa i być wstanie siedzieć, warować i stać w miejscu co najmniej przez dwie minuty.
Musi potrafić spokojnie spacerować na smyczy w towarzystwie różnych osób, kręcących się dookoła.
Musi być całkowicie pod kontrolą i być bezpiecznym dla innych zwierząt, które mogą towarzyszyć mu w trakcie wizyt, takich jak inne psy, koty czy też ptaki.
Nie wolno mu skakać na ludzi ani uderzać w nich łapą.
Nie powinien nigdy okazywać chęci ugryzienia bądź przytrzymania w pysku, np. ręki, drugiego człowieka. Lizanie i buziaki mogą być dawane wyłącznie po komendzie.
Nie powinien reagować strachem na dźwięki, które mogą pojawić się podczas wizyty, takie jak dźwięk metalowych naczyń upadających na podłogę, skrzypienie kół wózka inwalidzkiego, etc.
Nie powinien reagować strachem ani agresją na gwałtowne ruchy ludzi obecnych podczas wizyt terapeutycznych.
Właściciel psa musi ponadto lubić ludzi i naprawdę cechować się wielką chęcią do robienia tego co robi ze świadomością, że obecność jego psa jest tym ludziom bardzo potrzebna.

Łączenie psów i ludzi

Pomimo że owczarek niemiecki był pierwszym psem-przewodnikiem w Ameryce, psy tej rasy były najczęściej używane przez wiele lat, obecnie wiele szkół do szkolenia psów na przewodników używa też innych ras. Organizacje te wkładają wiele wysiłku, aby tak dobrać psa , żeby jego osobowość i temperament nie kolidowały z osobowością i temperamentem człowieka u którego będzie służył. Najczęściej wybierane są labrador retrivery, dobermany i owczarki australijskie; a w niektórych szkołach trafiają się również pudle standard. Jednak dla wielu, owczarek niemiecki jest wciąż najlepszym wyborem.

Przyczyny użycia psów innych ras są przeróżne. Czasami po prostu danej szkole trudno jest znaleźć owczarka niemieckiego, który odpowiadałby temperamentem i psychiką. Czasami, szkoleniowcy szukają po prostu innych ras uznając je za lepsze do tej trudnej pracy. Poza tym trzeba zaznaczyć, że owczarek niemiecki, pomimo swoich cudownych cech, nie jest psem dla każdego. Po prostu niektóre jego właściwości fizyczne i psychiczne uniemożliwiają mu dobrze pracować w towarzystwie każdego człowieka.

Pomimo iż każdy pies jest wyjątkowy, można dokonać pewnych generalizacji. Większość przewodników i szkoleniowców zgadza się, że owczarki niemieckie i pudle pracują szybciej niż labradory i goldeny; chodzą szybciej, skręcają i ich reakcje są znacznie szybsze. Z tego tez powodu psy tej rasy powinny być łączone w pary z ludźmi, którzy mogą pracować tak szybko, to znaczy z takimi, którzy są zdrowi fizycznie i aktywni.

Dla ludzi, którzy spacerują wolniej albo mają spowolnione reakcje prawdopodobnie będą lepsze wolniejsze i bardziej miękkie psy.

Właściciel owczarka musi potrafić pracować z tym inteligentnym psem i uczyć go konsekwentnie, a aczkolwiek delikatnie. Te psy nie tolerują nadużywania siły.

Owczarek niemiecki jest psem o dużej energii, który potrzebuje codziennych ćwiczeń. Jeśli jego właściciel jest mu to wstanie zapewnić, to wspaniale. Jednakże, jeśli raczej prowadzi spokojny, i domatorski tryb życia, może się okazać, że nie jest to pies dla niego.

Życie z owczarkiem niemieckim wymaga pójścia na pewne kompromisy i zrozumienia, że psy tej rasy ta lnieją dość obficie, więc dobry odkurzacz jest jak najbardziej pożądanym urządzeniem w takim domu. Ludzie, którzy nie przepadają za psią sierścią w domu nie powinni mieć owczarka niemieckiego. Właściciel takiego psa powinien być wstanie regularnie pielęgnować go i szczotkować, aby jego podwójna sierść zachowała odpowiednie właściwości termiczne.

Szkoleniowcy stosują pewnych sprawdzonych reguł, aby wybrać jak najlepsze szczeniaki do szkolenia jak i wtedy kiedy łączą szkolone psy z ich przyszłymi ludzkimi partnerami. Ostatecznie, decyzja wybrania danego psa jest oparta na jego psychice, emocjonalności, chęci do pracy i odpowiedzialności za swojego właściciela.

Niestrudzony towarzysz

Pies-przewodnik niesłyszących lub ociemniałych, towarzysz osób upośledzonych fizycznie usługuje swojemu właścicielu znacznie bardziej niż tylko poprzez wykonywanie pracy, do której został uprzednio wyszkolony. Taki pies nie tylko pracuje, lecz ponadto jest najbliższym kompanem dla swojego właściciela. W przeciwieństwie do ludzi, pies nigdy nie da poznać po sobie, że ma dość towarzystwa i pomagania potrzebującemu człowiekowi; nie zna pojęcia "nie chce mi się".

Pies dodatkowo ułatwia nawiązywanie kontaktów. Wiele ludzi potwierdza, że pies nie pozwala im zamknąć się w sobie i sprawia, że z większą chęcią nawiązują nowe znajomości lub też decydują się na zrobienie rzeczy, które kiedyś uważali, że są poza ich zasięgiem. Pies umożliwia osobom skrytym i nieśmiałym na podjęcie kariery, edukacji czy też innej aktywności, na którą by się nie zdecydowały polegając na pomocy drugiego człowieka.

Tom Naden z Vista, w Kalifornii, i jego pies-przewodnik Vargas, dają przykład innym jakie korzyści płyną z posiadania psa. "Wiem co to znaczy samotność z białą laską" - mówi Naden - "Nie da się rozmawiać do laski. Vargas jest jak druga osoba."

Virginia, ofiara choroby Heinego-Medina, tak wychwala Bonnie, swojego psa. "Nie wiem kiedy byłam tak szczęśliwa jak teraz. Ona całkowicie odmieniła moje życie. Przywróciła mi wolę do życia i sprawiła, że nie czuję się samotna." Na koniec dodaje: "To takie wspaniałe znów być niezależną."

Źródło: (www.germanshepherds.com)

Autor:
Liz Palika
MariuszM2012-02-26 18:48:32

Komentarze