Słuchajcie nie wiem czy w dobrym dziale to pisze, jak coś prosze o przeniesienie. Chciałam napisać o czymś co juz dawno mnie irytowło jednak teraz takich sytułacji jest corac wiecej - niestety

Otóż na róznych forach są dział oddam psa. No i bardzo czesto powód jest taki, mieszkamy na 30-40 metrach, zona w ciązy, pracujemy, nie mamy czasu.Oczywiście psa kochamy i takie tam bla, bla, bla... A mi poprostu rece opadają. Sama nie wiem po co przegladam te ogłoszenia(może dlatego, że jestem niskociśnieniowcem, a jak widze cos takiego to odrazu ciśnienie 200 na 200).

I otóż chciałam napisać moją historie.
Kiedy braliśmy psa mieszkaliśmy w dość sporym mieszkaniu. Ja byłam w 5msc ciąży, obydwoje pracowaliśmy. Wszyscy znajomi, rodzina pukali sie w głowy, że chyba zwariowaliśmy ja w ciąży potem dziecko i pies, że nie dam rady, że nie potrzebny, że dziecko najwazniejsze a nie, że jeszcze bede sie zajmować psem!! A ja grzecznie odpowiadałam, ze to ja bede to towarzystwo wychowywać, sprzatac i to moja sprawa. No i przybył do nas mały 6 tygodniowy Tajfunek. Więc ja do pracy miałam na 8, wstawałam o 5.30 godzinke z psem, potem do domku, szykowanie sie do pracy, z pracy biegusiem do domu, sprzatanie po piesku, z pieskeim na spacer, do domu, obiad, sprzatanie, pranie, potem maż wracał, jadł i razem z pieskeim na spacer do późnych godzin. Potem stwierdziłam, że w sumie to mi sie nie chce pracować, wole pochodzić z psiurem- a że wiadomo iż w ciąży dostaje sie 100% wynagrodzenia(przebywająć na zwolnieniu) więc poszłam na zwolnienie lekarskie. Kiedy urodził sie Oskar Tajfun miał 5msc i 10 dni. Po powrocie do domu oczywiście zostali sobie przedstawieni, i odrazu zapałali miłością do siebie. Wiadomo siedziałam w domu. No i dalej spacerki, rano wstawałam razem z mężem, on szykował sie do pracy, ja szłam z psem na ta godzinke. Potem wracałam, kładłam sie dalej spac i spałam dopuki dziecko spało. Potem prace domowe(pranie, sprzatanie, gotowanie) potem spacer z moimi dziecmi(tym w wózku i tym kudłatym). Dodam, że Tajfun był wtedy szczeniakiem z którego wszystko interesowało. Ja po cesarce ledwo na nogach stałam, a chodziłam tylko i wyłącznie dzięki temnu, że mogłam oprzeć sie o wózek, badz w domu po ścianach. Jednakl chodziłam, i nie raz i nie dwa ryczałam z bólu jak pies mnie pociągnoł, ale kochałam i kocham go i jakoś to znosiłam. Gdyby nie pies napewno niee poonywałabym tylu km dziennie, tylko szłabym do pierwszego parku, do pierwszej ławeczki, brała książke i siedziała. A tak to zwiedzalismy swiat i prawie całe dnie spędzaliśmy na dworze.
Potem jak mały miał miesiąć, Tajfun 6 miesiećy musielismy sie przeprowadzić. No i wylądowalismy w mieszkaniu 34 metry(dwie dorosłe osoby, dziecko, i pies) no i ani przez myśl mi nie przeszło, żeby psiura oddać, mimo iż naprawde było ciasno.Do najbliższego parku, wału czy czegoś takiego jakieś 40 min, na podwórku sam beton i 20m trewnika, drugie pietro bez windy, ja z dzieckiem na reku i z psem na smyczy. Dałam rade!!!
Wtedy również zaczelismy uczęszczać na szkolenie. ponieważ nie zawsze mąż mógł z nami jechać, jeżdziłam sama z dzieckiem i psem, z reguły piechotą(od mojego miejsca zamieszkania to była jakaś godzinka) bo z psem i wózkiem autobusem raczej ciężko. Kiedy mąż nie mógł z nami jechać, szukałam kogoś znajomego kto mógłby postac przy wózku jak ja ćwicze z psem i ewentualnie dać mu jeść, albo pobujać jakby sie obudził, kiedy nikt nie miał akurat czasu i tak jechałam- zawsze były tam jakieś osoby ktore przyjeżdzały z zonami, męzami dziecmi na szkolenie i które akurat siedziały i patrzyły i mogły popatrzec również na małego.
Potem na szczescie zycie sie potoczyło dla nas dobrze, teraz mieszkamy w domku z ogródkiem. Dalej na spacery chodzimy we troje(ja mały plus pies) oprucz tego dużo z psem pracuje(ta pasja zaraziłam sie na szkoleniu, w tej chwili cwiczym agility w klubie i we własnym zakresie bawimy sie we frisbee. Na agility dziecko zostawiam z babcia(chociaz tez zdarza sie ze jedzie ze mną, i bardzo mu sie podoba bo uwielbia patrzec na pieski), a frisbee to wygląd tak, ze idziemy na polane, wózek stawiam z boku, wyciagam frisbee i wariujemy, a Oskar(ma juz rok) sie smieje i jeden i drugi zadowolony.
A widoki jak moje dziecie chodzi trzymajac sie psa, jak pies mu przynosi zabawki, jak sobie przekazuja zabaki z raczek do pyska, jak ouies mu próbuje kości wkładac do łużeczka, jak go pilnuje, jak mały go tarmosi, jak sie do niego przytula i wiele, wile innych sa poprostu bezcenne!!!!

Napisałam to po to aby osoby które chca oddac psa z w/w powodów zobaczyły, że można!!! Kwestia dobrej organizacji!!! U mnie i dziecko jest wybawione, zadbane itp i pies jest wwybiegany i szczesliwy!!! No i jeszcze jeden powód kudłata superniania to najlepsza niania i najlepsze jest to ze pies potrafi zajac dziecko(np kiedy musze cos zrobić wkłądam małego do łużeczka czy wózk, co oczywiście już mu sie nie podoba bo woli smigać po podłodze, no ale przychodzi psiur- jak mały zaczyna płakać, pies jest pierwszy, no i dziecko przeszczesliwe bo można psa potarmosić, pogłaskać, pies równiez szczesliwy bo to straszny pieszczoch no i ja szczesliwa bo m0ge coś zrobić)

I naprawde można tylko troszke chęci i zaangazowania!!!

jejuuu myślałam że zaraz po urodzeniu wróciłaś do domu na po południowy spacer z psem
Wielki szacun dla ciebie, grunt to dobrze zorganizowany czas

Edytowane przez Monika - 15 czerwca 2009 o godzinie 13:46

szczerze mówiąc wzruszyłam się czytając to.....wieeelki szacunek dla ciebie dziewczyno,,,,twarda sztuka jestes.....ale to się nazywa miłosc i odpowiedzialnosc,zdecydowaliscie się w trudnym dla was czasie[poród,malenkie dziecię] na psiura i chcąc nie chcąc,w bólach wykazałas się wielką odpowiedzialnoscią .....jestem pod wrażeniem

Justyna jak milo   
Tylko ze nie zawsze zycie to je bajka .
Bo teoretycznie nie zycząc nikomu moze byc :
- zagrozenie ciazy , tez ryzykując utrate ciazy biegalabys na spacery z psem ? ( a zalecenie lekarza byloby nie wstawac przez 5 m-cy z wyrka)
-dziecko urodzilo sie chore , notoryczne jeżdzenia po lekarzach , szpitalach itd (tak sie zdarza i to nie rzadko) tez bys pol dnia mimo to spedzala z psim podrostkiem zaspokajając jego potrzeby ruchu i pracy ?

I mozna by tak wymieniac długo , ja nie twierdze ze oddający psy wszyscy są powazni i ze faktycznie rozwazyli wszelkie opcje . Z pewnoscia duza czesc idzie na łatwizne , wymysla sobie jakis powod , tego sie trzyma tak mocno ze sami zaczynają w to wierzyc .
Ale ja uwazam ze mimo iz owszem zasługują na potepienie , to na sile wmawiac im ze jednak psu bedzie z nimi dobrze nie mozna .Bo oni juz zdecydowali . Mozesz sobie gloryfikowac sowją postawę , super , bardzo fajnie ze pogodzilas wszelkie obowiązki i wszyscy zadowoleni przy dogodnym splocie okolicznosci wszelakich. Tylko bierz pod uwage ,ze zdarza sie tez inaczej i nie kazde ogloszenie ,,oddam" to resztka uczuc ludzkiej kreatury której nie chce sie wstawac na spacery z psem.

[qupote]Bo teoretycznie nie zycząc nikomu moze byc :
- zagrozenie ciazy , tez ryzykując utrate ciazy biegalabys na spacery z psem ? ( a zalecenie lekarza byloby nie wstawac przez 5 m-cy z wyrka)
-dziecko urodzilo sie chore , notoryczne jeżdzenia po lekarzach , szpitalach itd (tak sie zdarza i to nie rzadko) tez bys pol dnia mimo to spedzala z psim podrostkiem zaspokajając jego potrzeby ruchu i pracy ?[/quote]

To co piszesz to są , na szczeście, skrajne przypadki!!!!
Niestety, większość sytułacji kiedy ktoś odda psa bo... wynika z nieodpowiedzialności i braku organizacji, bo jak się chce to naprawde mozna wszytko tak zorganizować, że da się rade i dlatego to napisałam, bo skoro ja dałam rade to dlaczego ktoś inny nie???
A pozatym biorąć psa liczyłam się ze wszystkim, Tajfuna traktujemy jak członk rodziny, a rodziny się nie rozdziela.